شمارهٔ ۱۳۷

برداشت: دیشب از ابتدای شب در برابر محبوبم بودم و تا صبح چشم‌انتظار او بودم، در حالی که در آن خانه منتظرش بودم.

برداشت: روزی که زلف و خندهٔ نازنین او بر لبهٔ دستار زیبا و جذابش می‌رقصید، حالتی دلربا و شگفت‌انگیز را به وجود آورده بود.

برداشت: برای شخصی ناشناس می‌رانم که فردی از همراهان به گونه‌ای رفتار می‌کند که انگار از همه بیگانه است.

برداشت: نصیحت‌هایی که در گذشته به عاشقان می‌کردیم، اکنون روشن شده که همه آن‌ها تنها داستان‌هایی بوده‌اند و واقعیتی در آن‌ها وجود نداشته است.

برداشت: تا زمانی که به اوج نزدیکی نرسیده‌ام، از من هیچ شعله‌ای بلند نمی‌شود. اتحاد شمع و پروانه، پرتوی لذت‌بخش از خرمن به ارمغان می‌آورد.

برداشت: عشق شبیه آتش است و همان‌گونه که آتش می‌سوزاند، عشق نیز با دیوانگی همراه است. هر قلبی که در عشق گرفتار شود، مانند من، بی‌خود و دیوانه خواهد شد.

برداشت: شاعر می‌گوید که اوضاع به قدری غم‌انگیز و تیره است که نمی‌تواند از درد و عذاب شب گذشته خود بر خیزد. این شب، شبی است که او به شدت محو در غم و اندوه بوده و به خاطر آنچه که دیده و تجربه کرده، نمی‌تواند حالش را بهتر کند. در اینجا اشاره‌ای به می‌خانه و شراب نیز وجود دارد، که انگار تنها دیوانگی و ناامیدی در این حال و روز باقی مانده است و شاید تنها در پیمانه‌ای از شراب جستجو می‌شود.