شمارهٔ ۱۳۵

برداشت: گل چه ارزشی دارد اگر دل از غم آزاد نباشد؟ چه سودی از گل خواهد بود اگر دلی شاد نباشد؟

برداشت: می‌خواهم از ظلم و ستم تو به شدت شکایت کنم، به حدی که دیگر نتوانم فریاد بزنم و خسته شوم.

برداشت: شهرهایی که در آن ستمگران مانند تو وجود دارند، جایی برای ستمگران دیگر نیست که به ظلم و فساد بپردازند.

برداشت: پروانه که در کنار نور چراغ است، در فضایی خصوصی و آرام، مانند کسی است که در معبدی در کنار شمع حضور دارد و از وزش باد نمی‌ترسد.

برداشت: در مسیر اسب شیرین، نمی‌توان سنگی پیدا کرد که آتش دلش از غم فرهاد نداشته باشد.

برداشت: وحشی، چه فایده‌ای دارد که به ناله و شکایت بپردازی در حالی که دل آدم آرام نمی‌گیرد؟ بهتر است بپذیری که این مکان غم‌انگیز هیچ‌گاه سرشار از شادی نخواهد شد.