شمارهٔ ۱۳۰

برداشت: اگر خاطر تو به من تعلق گیرد و باعث نابودی من شوی، آیا من می‌توانم به خاطر تو این را بپذیرم که وجودم بار خاطر یاری برای تو باشد؟

برداشت: من خودم را در جایی قرار می‌دهم که می‌روم، زیرا نمی‌خواهم بر دوش کسی بار سنگینی از من باشد.

برداشت: من از میان دوستانم کسی را طلب می‌کنم که اگر به من آسیبی رسانده باشد، قادر به عذرخواهی از او هستم.

برداشت: از اشک‌های ناامیدی چشمم، آب می‌ریزد و می‌ترسم ناخواسته بر سر راه کسی، خاری از من باقی بماند.

برداشت: اگر در کوی تو نتوانم شادمانی کنم، نگران نباش. برای من کافی است که از دل تنگم در آنجا ناله‌ای برآورم.