شمارهٔ ۱۲۷

برداشت: امشب شب دیگری است که برخلاف شب گذشته، در آن از صبح خبری نیست و دعاهایی که می‌کردم، هیچ‌کدام تأثیر ندارند.

برداشت: من در شرایطی قرار دارم که زخم عمیق و شدیدی به من وارد شده، به حدی که سرم به زمین افتاده و بدنم حتی از این وضعیت آگاه نیست.

برداشت: همه دردی که دارم را تحمل می‌کنم و می‌خواهم به خوشی‌ها فکر کنم. چه کنم که دیگر از این سرنوشت ناامیدکننده چاره‌ای ندارم و نمی‌توانم میوه‌ی بهتری از آن انتظار داشته باشم.

برداشت: از زبانی که شیرینی‌اش مانند شهد است، اگرچه همه چیز را تلخ می‌سازد، اما چاره‌ای نیست چون شیرینی واقعی را ندارد.

برداشت: در آرزوی باغی که پرندگان در آن آزادی دارند، همه پرندگان بال‌هایشان را باز کرده‌اند. اما مرغی که در دام افتاده و پر ندارد، چه می‌تواند بکند؟

برداشت: عشق را با تمام وجود تجربه کن و از آن لذت ببر، بی‌آنکه به این فکر کنی که عاشق بودن تنها به محبت کردن محدود نمی‌شود و هیچ گناهی از این بابت وجود ندارد.

برداشت: به خاطر درد جدایی و حسرت، نباید به مستی و عشق وابسته شد، زیرا نوشیدن شراب ناامیدی دردی را درمان نمی‌کند.