شمارهٔ ۱۲۶

برداشت: به تو چه بگویم که چقدر با جانم میل و رغبت نداشت، چه کارهایی که به خاطر دوری و جدایی انجام نداد.

برداشت: زمانه برای دیدار تو شرایط را فراهم کرد، اما چه فایده که شانس من با من یار نبود.

برداشت: بخت به من ظاهراً هزاران نشانه از دوستی و هماهنگی نشان داد، اما در باطن، من هیچ‌گاه به دورویی و نفاق دست نزدم.

برداشت: نعمت‌های الهی و فرصت‌ها به من روی آوردند، اما به رغم این همه، بخت و شانس من به خوبی با تو همراه نشد.

برداشت: چه لذتی از این همه شیرینی که وقتی بخت به یاری‌ام آمد و تلخی جدایی تو را از وجودم دور کرد، حس کردم.

برداشت: با جدایی، به یک ذره صبر قانع شدم و هیچ‌کس نیست که بتواند درد و غم ناشی از عشق تو را تحمل کند.

برداشت: طعم وحشی و این درد و غمی که داریم، باعث شده است که ساقی هیچ وقت به ما شمایل خوشی ندهد و درختان رواق را برای ما پر از شراب نکند.