شمارهٔ ۱۱۷

برداشت: آن باده کجاست که خِرَد–این مدعی بیجا–را از میان ببرد؛ ما را بی خویشتن سازد و ننگ خود بودن را از ما بگیرد.

برداشت: ما در خانه‌ای زندگی می‌کنیم که به آتش کشیده شده است و ستم بر ما می‌تازد، هر آنچه را که با زحمت جمع کرده‌ایم، به راحتی از ما می‌گیرد.

برداشت: ما مثل یک شاخ خشک شده هستیم که سرما و سردی دنیا برایمان بی‌اثر است. در مقابل ما نه برگ و باری وجود دارد که سرما را احساس کند و نه چیزی که ما را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: آتش جهنم را برافروز، زیرا من هرگز نشنیدم که آتش، کسی را از جایش براند.

برداشت: نوشیدن می به دست آن آدم دورو و ریاکار ممنوع است، چرا که او هیچگاه نباید نزد دیگری به خواهش و درخواست بپردازد.

برداشت: وحشی، تو چرا درباره‌ی دزدان زمان فکر می‌کنی؟ ما چه چیزی داریم که آنها بخواهند از ما ببرند یا بربایند؟