شمارهٔ ۱۱۵

برداشت: زیرکی و ناز او هر جا که برود، باعث آشفتگی و دردسر می‌شود و همه چیزهای آرامش‌بخش را از میان می‌برد.

برداشت: تحمل ما مانند استقامت موم است و وقتی عشق به ما فشار می‌آورد، اگر از آهن سخت‌تر ساخته‌شده باشیم، ما را به راحتی می‌شکند.

برداشت: اگر تو بخواهی، عشق می‌تواند بار سنگینی را که بر دوش توست، برداشته و مانند کوهی بر سرت نهد و زنجیری را که در پاهایت است، بشکند.

برداشت: دل من چه کسی است که جرات داشته باشد از لطف و محبت تو سخن بگوید؟ اگر هم نام درخواست و خواسته‌ات را ببرد، باید به او تذکر بدهی.

برداشت: ما از این نوع کردار و رفتار در نزد خود نداریم، پس بفرمایید که نرمی و لطفی که می‌تواند صبر و آرامش دل‌های شکیبا را از آنها بگیرد، وجود ندارد.

برداشت: این بیت به بیان تأثیرات جذابیت و زیبایی می‌پردازد. شخصی به زیبایی و جذابیت کسی اشاره می‌کند که به اندازه‌ی یک اشاره یا نگاه می‌تواند تأثیر زیادی بر دل‌ها بگذارد. این تأثیر به قدری عمیق و قوی است که می‌تواند غفلت و فراموشی‌ای که سال‌ها در دل‌ها وجود داشته را از بین ببرد. به عبارتی، زیبایی و حضور آن فرد می‌تواند دل‌های بی‌اعتنا را بیدار کند و توجه آن‌ها را جلب کند.

برداشت: اگر عشق را به خود نسبت ندهی، زمانی که فرصت به دست آید، قفل گنجینهٔ وجودت باز می‌شود و رازهای درون را به دیگری منتقل می‌کند.

برداشت: هر زبانی که بی‌دلیل به عشق شکایت کند، زود خاموش می‌شود و صدای او به جایی نمی‌رسد.

برداشت: کسی که دلش را به زیبایی‌های طبیعی بسپارد و شگفتی‌های دشت را مشاهده کند، مانند وحشی می‌دود و در حال تماشای آهوهای صحراست.