شمارهٔ ۱۱۴

برداشت: باده‌ای بیابید تا این ادعای نادرست را از بین ببرد. با نوشیدن آن، حالتی از بی‌خودی به انسان دست می‌دهد و احساس شرم و خودپرستی را از ما دور می‌کند.

برداشت: کسی که در خرابه‌ها و مکان‌های عیش و خوشی زندگی می‌کند، خوشبخت است؛ زیرا او توانسته است دوزخ حسرت را که ناشی از دنیا و دلبستگی به آن است، پشت سر بگذارد و برای همیشه از آن رهایی یابد.

برداشت: ما و میخانه، جایی که در آن، حالتی humble و غمگین داریم، در واقع عظمت و شکوه پادشاهی‌های بزرگ چون اسکندر و دارا را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

برداشت: این مصرع به مفهوم این اشاره دارد که ما در این دنیا مانند کشتی نوح در حال سفر هستیم و نباید از خطرات و چالش‌ها بترسیم. حتی اگر گرداب‌های فنا و نابودی وجود داشته باشد، احساس امنیت و امید به ما کمک می‌کند که به جلو برویم.

برداشت: نوشیدن شراب از دست پیر خراباتی برای کسی که خود را به دیگران نیازمند نشان دهد، ناپسند است.

برداشت: در دنیای ما، فضایل انسانی و بزرگ‌منشی کم شده است. چه کسی را داریم که ما را به سرزمین‌های دور و ناشناخته راهنمایی کند؟

برداشت: ما مثل یک شاخه خشک شده‌ایم و سرما و سختی‌های زندگی روی ما تأثیری ندارند؛ چون دیگر چیز تازه‌ای برای از دست دادن یا آسیب دیدن نداریم.

برداشت: ما در خانه‌ای زندگی می‌کنیم که آتش‌گرفته است و ستمگری به ما حمله‌ور است. هر چه داشته باشیم، چنان به غارت می‌برد که دیگر چیزی از ما نمی‌ماند.

برداشت: به چه چیزی باید فکر کنیم وقتی که زمان، مانند دزدی، از ما می‌گیرد؟ ما چه چیزی داریم که ارزش بردن داشته باشد؟