شمارهٔ ۱۱۰

برداشت: دوستانی که نصیب و بخت ضعیفی دارند را نباید ترک کرد، و بی‌دلیل مشکل و دشمنی برای کسی پیش نیاید.

برداشت: خداوند، ای کاش کسی در کنار من باشد که با گرمی و صمیمیت، مانند آرزوهایم، مرا احاطه کند و باعث نشود که داغ درون کسی جراحتی ایجاد کند.

برداشت: این آتش‌ها، که هم در ظاهر و هم در باطن ناشی از درد جدایی هستند، نباید پیراهن درونی و بیرونی کسی را بسوزانند.

برداشت: گریه‌های شوقی که چیزی را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد، نباید باعث شود کسی از صبر و آرامش خود دست بکشد.

برداشت: شوق و آرزوهای شدید کسی را از هم می‌گسلد، کاش بختی که به سرنوشت شور و جنون دچار می‌شود، نصیب کسی نشود.

برداشت: می‌دانیم که همهٔ اجزای موجود در آتش تحت تأثیر جادوی او هستند، اما امیدواریم که هیچ‌کس به فکر جادو و فریب نباشد.

برداشت: در اینجا شاعر از سرنوشت نامساعد خود سخن می‌گوید و احساس تنهایی و دوری از مسیر درست را بیان می‌کند. او از بخت بد خود شکایت دارد که به او اجازه نمی‌دهد از راهنما یا دلسوزی بهره‌مند شود و به جای آن، در دشت وسیع تنها و سرگردان مانده است.