ای دیده ، دشتبان نگاهت به راه کیست
در خاطرت سواری طرز نگاه کیست
این شعر به توصیف زیبایی و جاذبههای یک مکان دلانگیز میپردازد. شاعر با نشانه گرفتن به وجود شخصیتی خاص که در یادها باقی مانده، از دشتبان و سواری یاد میکند و به جستجوی هویت این شخصیت میپردازد. او بر خوشی و زیباییهای زمینی تأکید کرده و در جستجوی شناخت "شاه" و "پادشاه" آن سرزمین است. همچنین، شاعر به تضادهای عشق و زیبایی اشاره کرده و در نهایت به وجود یک آتش نهفته در دل اشاره میکند که میتواند نماد عواطف و احساسات عمیق باشد. بهطور کلی، این شعر نشاندهنده جستجوی هویت و زیباییها در زندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای دیده ، دشتبان نگاهت به راه کیست
در خاطرت سواری طرز نگاه کیست
خوش پر فرح زمینی و خرم گذرگهیست
آنجا که جلوه میکند و جلوه گاه کیست
سر کرد ناز و فتنه و عالم فرو گرفت
شاه کدام عرصه گذشت این سپاه کیست
خوش کشوری که او علم داد میزند
ای من گدای کشور او پادشاه کیست
وحشی نهفته نیست که آن گرم رو که بود
این آتش نهفته که زد شعله آه کیست