شمارهٔ ۵۲

برداشت: در اینجا شاعر به نوعی جدایی و وداع اشاره دارد. او می‌گوید که روح و جسمش به خاطر رفتن معشوقه‌اش در حال تلاش برای کنار آمدن است. او به معشوقه‌اش می‌گوید که اگر او برود، بار درد و رنجش را بر دوش خواهد داشت و این جدایی برای او بسیار سخت و سنگین است.

برداشت: زمانه به تو اجازه ندهد که از ما دور شوی، خدایا نرو که دست ما به دامن توست.

برداشت: به جایی نرو که در آن هیچ نشانه‌ای از دوستی دیده نمی‌شود، زیرا آن مکان نه برای تو، بلکه برای دشمنان تو مناسب است.

برداشت: بنشین و از بال‌هایت استفاده کن، زیرا هر جا که پرنده‌ای وجود دارد، آنجا را به عنوان وطن خود برگزیده است و همواره در آرزوی بهشت دل‌انگیز و زیباست.

برداشت: در آتش جدایی معشوق خود گرفتار شده‌ای، ای وحشی! که هر شعله‌ای از این آتش، همچون آفتاب، نور و گرمای وجود تو را به نمایش می‌گذارد.