شمارهٔ ۴۸

برداشت: دختر ترک، با تیغی در دست، دامنش را کنار زد و به سوی من آمد. جانش را فدای من کرد، چون من برای ریختن خون خودم به پا خواستم.

برداشت: فرشتگان همه جا به نظاره ایستاده بودند و چون سرمه که به چشم بکشند، به هر گرد و غباری که از سم اسب تو به هوا می‌رفت، توجه می‌کردند.

برداشت: وقتی عطر مشک در اطراف تو مشاهده شد، آتش درد و حسرت از جانم شعله‌ور شد.

برداشت: هر صبحی که از خاکستر باغی که سوخته برمی‌خیزد، آن وحشی (شاعر) را در آغوش سنجاب می‌بیند.