طراز سبزهٔ بر گلشن عذار خوش است
معین است که گلشن به نوبهار خوش است
این شعر به وصف زیبایی و دلنشینی گل و سبزه میپردازد. شاعر با اشاره به زیبایی چهره محبوب و نمادهای طبیعی مانند سبزه و گل، آنها را به هم مرتبط میکند. او بیان میکند که حتی آثاری که ممکن است در نگاه اول زیبا به نظر نرسند، اگر از محبوب باشد، زیبا و خوشایند به نظر میرسند. همچنین، بوی خوش مشک و زخمهای دل از زیبایی محبوب شادابتر میشود و در نهایت به یاد سبزه، خط زیبای محبوب، دلتنگی و تازگی طبیعت را به تصویر میکشد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
طراز سبزهٔ بر گلشن عذار خوش است
معین است که گلشن به نوبهار خوش است
چه خوش بود طرف روی یار از خط سبز
بلی چو سبزه دمد طرف لاله زار خوش است
اگر چه خوش نبود در نظر غبار ولی
گر از خط تو بود در نظر غبار خوش است
به بوی مشک جراحت شود فزون و مرا
جراحت دل از آن خط مشکبار خوش است
به یاد سبزه خطی گشت سبزه کن وحشی
که سبزه سرزده اطراف جویبار خوش است