خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را
سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را
این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره عشق و صبوری میپردازد. شاعر از خانهای سخن میگوید که مملو از صبر و تحمل دیوانهای است. عشق، که به مانند آتش است، باعث ویرانی این خانه میشود. شاعر تأکید میکند که قرب و نزدیکی به حقیقت عشق همواره وجود دارد، چه در حالت سوختن پروانه و چه در سایه شمع. همچنین، هر چه در مورد عشق گفته شود، در نهایت به پایان نمیرسد و واقعیتهای عشق همواره باقی میماند. او به رهایی آزادگان اشاره میکند و تأکید میکند که برای درک واقعی عشق، باید فردی خاص و شایسته وجود داشته باشد. در نهایت، شاعر به ویژگیهای عشق و عدم توانایی هر کسی در درک واقعی آن اشاره میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را
سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را
خواه آتش گوی و خواهی قرب، معنی واحد است
قرب شمع است آنکه خاکستر کند پروانه را
هر چه گویی آخری دارد به غیر از حرف عشق
کاینهمه گفتند و آخر نیست این افسانه را
گرد ننشیند به طرف دامن آزادگان
گر براندازد فلک بنیاد این ویرانه را
می ز رطل عشق خوردن کار هر بی ظرف نیست
وحشیی باید که بر لب گیرد این پیمانه را