شمارهٔ ۱۶

برداشت: در این بیت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در دنیای پر از غم و اندوه، هیچ‌کس نمی‌تواند به او کمک کند یا او را از دردش رها کند، جز احساس عمیق ناراحتی و درد در دلش که به شدت او را تحت فشار قرار داده و نفسش را به تنگی آورده است.

برداشت: من برای عشق خود به سختی و رنج می‌افتم و تو در میگساری و خوشگذرانی مشغولی. این انتقادها و سرزنش‌ها در میان عاشقان برای من کافی است.

برداشت: روزی که از این دنیا می‌روم، دیگر نیازی به سوگواری و جشن‌های عزا نیست؛ زیرا صدای ناقوس غم من کافی است.

برداشت: از زخم‌های قلبم که به هم متصل شده‌اند، می‌ترسم که روح من مانند پرنده‌ای از قفسش آزاد شود.

برداشت: اگر غم به سر نداشتم، مثل مگس هم اطراف خوشی‌ها نمی‌چرخیدم و به مهمانی شادابی دسترسی نداشتم.